Mikrofaktoring

Klasyczna umowa faktoringowa zakłada, że przekazujesz faktorowi cały strumień sprzedaży od wybranych odbiorców, deklarujesz minimalny obrót i płacisz za gotowość limitu niezależnie od tego, czy z niego korzystasz. Dla firmy wystawiającej kilkanaście faktur miesięcznie to rozwiązanie skrojone na kogoś innego.

Mikrofaktoring odwraca tę logikę. Zgłaszasz pojedynczą fakturę wtedy, gdy potrzebujesz gotówki, i płacisz wyłącznie za nią. Nie ma minimalnych obrotów, nie ma opłat za nieaktywność, nie ma zobowiązania, że przekażesz kolejne faktury. W miesiącu, w którym nic nie zgłosisz, koszt wynosi zero.

Druga różnica dotyczy tego, co jest badane. W dużym faktoringu faktor analizuje sprawozdania finansowe Twojej firmy. W mikrofaktoringu punkt ciężkości przesuwa się na odbiorcę — to jego wypłacalność decyduje o wypłacie, bo to on ostatecznie zapłaci fakturę. Dlatego firma z krótkim stażem, ale z solidnym kontrahentem, przechodzi weryfikację bez problemu.

Najczęściej trafiają do nas firmy w jednej z czterech sytuacji. Pierwsza to jednoosobowa działalność wystawiająca faktury z terminem 30–60 dni, która nie ma bufora gotówkowego na przetrwanie tego okresu. Druga to firma po odmowie kredytowej — bank zobaczył krótki staż albo zaległość w ZUS i zamknął temat, choć sprzedaż jest zdrowa.

Trzecia sytuacja to nagły skok zamówień: pojawia się duże zlecenie, na materiał i ludzi trzeba wyłożyć pieniądze teraz, a zapłata przyjdzie za dwa miesiące. Czwarta to sezonowość — firma budowlana, ogrodnicza czy eventowa, która przez pół roku wystawia dużo faktur, a przez drugie pół prawie nic. W każdym z tych przypadków elastyczność jest ważniejsza niż ostatni ułamek procenta prowizji.

Prowizja liczona jest jako procent od wartości faktury za każde 30 dni finansowania. Przy fakturach do 100 000 zł, a więc w całym typowym zakresie mikrofaktoringu, punktem odniesienia jest stawka rzędu 2% miesięcznie. Faktura na 12 000 zł z terminem 45 dni kosztuje w tym ujęciu około 360 zł — wyliczenie krok po kroku znajdziesz w ramce niżej.

Ważniejsze od samej stawki jest to, czego w mikrofaktoringu nie ma: opłat za gotowość limitu, kar za nieaktywność i minimalnego obrotu. Firma, która zgłosi trzy faktury w roku, zapłaci wyłącznie za te trzy. W klasycznej umowie faktoringowej ta sama firma płaciłaby co miesiąc niezależnie od sprzedaży, a suma opłat stałych szybko przewyższyłaby różnicę w prowizji. Pełne rozbicie składników kosztu i porównanie z kredytem obrotowym opisaliśmy w artykule o kosztach faktoringu, do którego prowadzi odnośnik pod tą stroną.

Do pierwszego zgłoszenia wystarczy zarejestrowana działalność, faktura z odroczonym terminem płatności wystawiona za zrealizowaną już dostawę lub usługę oraz dane odbiorcy. Nie są potrzebne zaświadczenia z ZUS i urzędu skarbowego, sprawozdania finansowe ani zabezpieczenia rzeczowe — zabezpieczeniem jest sama wierzytelność.

Weryfikacja pierwszej faktury zajmuje zwykle jeden dzień roboczy, bo faktor sprawdza równolegle Twoją firmę i odbiorcę. Przy kolejnych fakturach od tego samego kontrahenta wypłata bywa realizowana tego samego dnia, ponieważ najdłuższy element procesu jest już za Wami.

Nie ma sensu finansować faktur, których termin płatności i tak jest krótki — przy siedmiu dniach koszt kapitału rzadko przewyższa korzyść. Mikrofaktoring nie pomoże też, gdy problemem nie jest zator płatniczy, lecz nierentowna sprzedaż: przyspieszenie wpływu z faktury, na której i tak tracisz, tylko pogłębia stratę.

Odradzamy go również przy odbiorcach, o których wiadomo, że płacą z dużym opóźnieniem lub są w kłopotach. W faktoringu z regresem, a taki jest standardem w mikrofaktoringu, ryzyko braku zapłaty zostaje po Twojej stronie — po upływie okresu regresu faktor zażąda zwrotu zaliczki. Jeśli to Twój przypadek, właściwszym rozwiązaniem jest faktoring pełny z przejęciem ryzyka, mimo wyższej stawki.